Vefa Nerede?

Öncelikle merhaba. Evet sanırım böyle başlamak benim için daha içten oluyor. Siz bu satırların arsında dolaşırken, benvefa kelimesinin zihnimdeki aksinden bahsedeceğim size. Yani bahsetmeliydim. Temel amacım buydu. Hangi kelimelerle başlasam, şu cümlenin yanına nokta mı koysam, burada virgül olur mu? … Bunları uzun uzun düşünürken enteresan bir anımı hatırladım. Affınıza sığınarak bunu sizinle paylaşmak isterim. 

Hayatımın bir döneminde şirin bir mahallede ikamet ettim. Esasında dönemine göre orta halli ailelerin oturduğu, öyle çok büyük bir mahalle kültürü olmasa da kendi yağında sakin sakin kavrulan bir mahalleydik. Gel zaman git zaman derken buradan ayrılmak zorunda kaldık. Altı yedi yıl kadar bırakın sokaklarında gezmeyi, ilçesine bile uğramadım desem yeridir. Büyük anılarım, büyük yaşanmışlıklarım yoktu. Yani en azından ben öyle sanıyordum. 

Bu uzaklaşmanın üzerine yolum tekrar aynı mahalleye düştü. Benim top oynadığım ip atladığım arka sokak yerle yeksan, yerinde daha gösterişli büyük binalar vardı. Sokakların hatta caddelerin bile adı farklıydı. Ne kadar inanırsınız bilmem ben sokakların da ruhu olduğunu düşünürüm. Seni içinde tutan bir ruh aslında. Mesela hala evimin sokağının sonunda aynı bakkal amca duruyor. Ne büyük bir mutluluk anlatamam. 

Şimdilerde aynı mahallede yaşıyorum yine. Aynı bakkal amca, aynı sağlık ocağı doktoru. İnsanlar aynı. Sokakların ruhu aynı. Demek ki neymiş, sokağı sokak yapan insanlarmış. İnsan olduğu sürece sokakların ruhu yeniden canlanırmış. 

Bu kadar karmaşanın arasında bir de ilkokul arkadaşım nişanlandı. Sokaklarında top koşturduğumuz, ip atladığımız bir mahallenin başka bir sokağında, oyun oynadığımız arkadaşlarımızla nişan töreninde bulunduk. Garip bir his aslında. Mesela ben çok düşerdim, o bana çok destek olurdu. Şimdi mutluluğuna adım atarken ben ona destek olmak istedim. İnanmazdım ama o küçük çocukluk hallerimiz etrafımızda dönüyormuş gerçekten. 

Hadi gelin sorun bana vefa tam olarak nerede diye. Vefa, eski mahallenizde, fırındaki ekmekte, kırtasiyeci Emre abide, belki hiç sevmediğiniz  birinci sınıftaki sıra arkadaşınızın gülümseyişinde. Biz vefalı çocuklardık. Biz vefalı yetişkinler olduk. Evet ben inanıyorum siz de inanın ki bizimçocuklarımız da vefalı olacaklar. O zaman tekrar soralım; “Vefa Nerde?”  Vefa tam olarak burada, unuttukça hatırladığın vefayla dolu anılarında en çok da sol yanında…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: