Kafeste Hür Olmak

Zirvesindeyim dağın.

Vardıkça tepeye tefekkürlerimi sunuyorum sahibime

Öylesine bitap düşmüş, zerrelere bölünmüş benliğimle.

Sesimin dönüp dolaştığı yer

Yine benim.

Yadırgıyorum yerimi

Bulunduğu gönle dahi sığamayan ruhumun

Ne haddine ki sığmak bir kente.

Arıyorum kayıp soluk nefesimi

Keşmekeşliğin izdüşümünde.

Zannetmelerle hebâ oluyor bekleyişlerim

Gölge düşüyor yaşıma,

Tıpkı bir ikindi vakti serinliğinde

Güneşi arkasına alan mezar taşlarından farksız,

Battıkça sîretim büyüyor,

Sonunda karanlığa bürüneceğimi bile bile.

Doğdukça yeniden meylediyorum âlem-i arza,

Hiç pişman olmamışçasına.

Divâne olmuş dolanıyorum hammaddemin üzerinde

Omuz vurmalarıyla, hiddetli bakışlarla hicret ediyorum,

Yaratıldığım çağa, tekrardan.

Ait olmadığımı yüzüme vuruyor her fırsatta

Kafesimi kırarcasına havayla temas eden nefeslerim.

İnsanoğlu vardıkça emellerine

Durup izlemek düşüyor payıma.

Herkesler kat ederlerken yollarını, 

Varlığımı arkalarında bırakanlarda mı kabahat

Yoksa abdini bulmak uğruna usul usul ilerleyen

Boynu bükük abidliğimde mi?

Bir ikindi serinliğinde hatırlayın beni…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: