Topraktan Câna Yol

Gök uçsuz, güneş kızıl, toprak sessiz
Her gün, bir yeni güzelliği içeri buyur ediyor.
Dikkatinizi çekti mi pervazda duran,
Üzerine günışığı tülünü örten
Utangaç ve sitemli bakışlar atan çiçek?
Toprağı, aslımı fısıldayan,
Kokusu, Yaratan’ı kanıtlayan,
Yaprakları, simam ile beni buluşturan görevinde…
Görevini aksatmadan icra eden bu canın canı,
Benim toprağıma su oldu.
Susuzluktan çekilmiş damarlardaki sancısına olan şahitliğim,
Benim canıma kan oldu.
Kurudukça daha da var oldu,
Kuruluğuna yeşilin şanı eşlik etti.
Meydan okurcasına bir cesareti vardı,
Çünkü yapması gerekenler vardı…
Dalmışım…
Hayret nazarımın ardından döndüm,
Gönderilmeden önce verdiğim sözlerle bezili dünyama.
Bağdaştı bakışlarım, varoluşum ve sözlerim,
Pervazdakiyle…
Yaptıklarım kulağıma küpe,
Yapacaklarım heybemde şevkle
Çiçeğin talip olduğuna talibim.
Yaparak var olmanın,
Var oldukça yapmanın sırrına…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: