Mavi Vosvos’un Hikayesi

Merhabalar cânım okur. Bu sefer size bir renkten bahsedeceğiz; mavi. Garip gelecek belki ya da fazla romantik kimimiz mavinin huy olduğundan, huzur olduğundan kimimiz de umut olduğundan bahsedeceğiz.

Ben size mavi vosvostan bahsetmek istiyorum. O zamanlar ilkokula gidiyorum. Evime pek yakın, bildiğiniz mahalle mektebi aslında. Yolumun üzerinde tam okulun köşesini dönerken her seferinde gördüğüm mavi bir vosvos vardı. Yaşlı olduğu her halinden belli; tekerleklerine, kaputuna yılların yorgunluğu sinmiş. Dikiz aynasında iki tane pelüş zar asılıydı. Her geçişimde gördüğüm mavi vosvosla gel zaman git zaman arkadaş oldum hatta selamlaşmaya başladım. Öyle ki bir gün sahibi onu oradan çekecek diye endişelendiğimi bile hatırlıyorum.

Okulun güvenliğiyle ilgilenen bir Nusret abi vardı. Boylu poslu bir adamdı. Çalışmaktan nasır bağlamış elleri, yaramaz çocuklar için korkutucu kocaman gözleri vardı. Sizden iyi olmasın bizimle herkesten çok ilgilenirdi. Bir gün sordum Nusret abiye yaşlı vosvosu. Neden orada, sahibi kim?.. Kaşlarını çattı önce, güvenlik kulübesinin tam önündeki tahtadan yükseltiye oturduk birlikte. Anlatmaya başladı. Bizim sokağın köşesinde Mümtaz amcanın bir gecekondusu vardı. Pek tanımazdık onu. Her gün ikindi saatlerinde evinin önündeki bahçeye çıkar, namazını kılar, uzun uzun caddeyi izlerdi. Bazen izlerken ağladığı olurdu. Ne zaman okulun çıkış zili çalsa dışarı çıkar evlerine koşan çocukları azarlardı. Onunmuş araba. Bir oğlu varmış, zamanında çok istemiş arabayı, hiç vermemiş Mümtaz amca. Bir gün oğlu tutturunca araba diye kavga etmişler o hışımla çıkmış evden oğlan. Koşarak çıktığı evden caddeyi geçtiği sırada duyulmuş o acı fren sesi. Oracıkta ölmüş Mümtaz amcanın oğlu. O günden sonra bir şeyler olmuş Mümtaz amcaya. Ne evden çıkmış ne de arabayı hareket ettirmiş yerinden…

Sonrasında hep düşündüm Mümtaz amca arabasını verseydi ya da kavga etmeselerdi de güzel güzel anlatsaydı derdini oğluna farklı olurdu belki her şey. Yıllarca kalkmadı o vosvos yerinden. Sonrasında kentsel dönüşeme girdi bizim mahalle. Tek katlı evlerin hemen hepsi büyük apartmanlara bıraktı yerini. O sıralar Mümtaz amca da ayrılmış gitmiş mahalleden vosvos ondan sonra bile aynı yerde kalmış. Bir zaman sonra o eski çürümeye yüz tutmuş mavi vosvosu da kaldırmışlar sokaktan, muhtemel ki araba mezarlığına… Diyeceğim o ki mavi kimine huzur kimine dinginlik kimine özgürlükken benim için biraz buruktur. Benim mavimin bir tarafı da hüzündür.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: