Mavi Liman

Çok yorgunum
Beni bekleme kaptan
Seyir defterini başkası yazsın
Kubbeli, çınarlı mavi bir liman
Beni o limana çıkaramazsın (N.Hikmet)

Nazım Hikmet, Moskova’da bulunduğu sırada artık ülkesine dönemeyeceğini anladığı zaman Mavi Liman’ı yazmıştır. İstanbul’a duyduğu hasreti bu şiirle anlatmıştır. İstanbul artık onun için ulaşamayacağı bir liman olmuştur. Ona ulaşmak için tüm yollar kapanmıştır. Kendi içinde de tüm yolları kapatmıştır şair, seyir defterini dahi başkalarına bırakmıştır.

Bu şiirle başlamak istedim yazıma. Nazım Hikmet’in Mavi Liman’ı bizlerin mavi limanlarını getirdi aklıma. Nazım’ın gitmek istediği limanı vardı, mavidendi limanı. Çünkü özgürlüğüydü onun bu liman, ondandı mavi olması. Sonsuz bir özgürlük hissi uyandırıyordu belki de bu liman onda… Deniziyle, vapuruyla, havasıyla ve suyuyla her şeyiyle mavidendi, sonsuzdu, uçsuz bucaksızdı. Bizim de Nazım gibi hayatta gitmek istediğimiz yollar, varmak istediğimiz limanlar yok mudur? Kimimizin çok uzakta limanları, kimimizin çok yakında… Kimimizin gideceği yollar kapalı, kimimizin belki de açık yolları…

Yollar açık olsun kapalı olsun, hepimizin varmak istediği limanları var. Bu limanlara varmak için çok mücadele veriyoruz bazen. Kendimizi fazlasıyla yıpratıyoruz ulaşmak için limanlarımıza. Bir değil birden fazla limanlarımız var hatta. O yüzden ki bir değil birden fazla yorgunluklarımız var şu hayatta. Hangi limana hangi yola koyulacağız bu kadar dert arasında? Nazım’ın yorgunluğu gibi bizim de yorgunluklarımız var bu yolculukta. Yol uzun, yolculuk yorucu ama liman mavi, liman özgür. Yola çıkmadan önce düşünmemiz lazım, yola değer mi, yolculuğa değer mi? Mavi limana değer mi? Bu soruların cevabını çıkmadan önce bulabilirsek yol da küçülür gözümüzde, yolculuk da. Ama insan her zaman bulamıyor sorularının cevabını. Özellikle de böyle mavi limanlara çıkacağı yollarda kestiremiyor yolculuğun nasıl olacağını. Yola çıkıyor, yolda buluyor aradıklarını ve bazen de aramadıklarını.

Benim de gitmek istediğim mavi limanlarım var içimde. Hangisine hangi yoldan nasıl ulaşacağımı kestirmek bazen mümkün olmuyor. Gerçekten değer mi diye düşünüyorum arada. Sonu özgürlük, sonu mavilik diyorum ama yol büyüyor işte bazen gözümde. O zaman da bazı mavi limanlara varmayı bitiriyorum kendi içimde.
Kubbeli, çınarlı mavi bir liman olmaz da başka bir liman olur inşallah gideceğimiz limanlar. Dilerim ki; hiçbirimiz yorulmayız çıktığımız yollarda, yol da mavi olur liman da!

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: